Ne demeli ne anlatmalı bu satırlara..
Sıradan bir özlem benimkisi belki..
Kalabalık bir yolda yürürken birbirinin yüzlerinde özledikleri insanı görmeyi uman insanlar.
Kimi bir sevgiliyi arar gözleri kimi anneyi babayı kardeşi dostunu... Çaresiz bir bakışmadır bu aslında.
Tuhaftır.
İnsanlar kendi aralarında bir bağ kurmaya çalışır gibi fakat herkesin aradığı şey belki de sevilmek.. Çünkü bu yüzlerde hep sevilmeyi ve sevdiğini arayan gözleri görmek mümkün.
Bir yansıma gibi sanki.. Görünmeyeni görebilmek gibi..
Bazen öyle anlar olur ki küçük bir çocuğun gözünde o yansımayı yakalar insan.
Ben de yaşıyorum bu durumları bazen.Öyle anlar oluyor ki ihtiyacım oluyor sana. Gözlerim seni arar durumda garip bir şekilde seni görüyorum.
Bir bakmışım o ilk okul zamanların, bir bakıyorum seneler sonraki halin.
İnsanlar var sana benzettiğim hemde çok fazlalar!
Etrafımda geziyorsun, nereye baksam sen varsın..
Önüm arkam sağım solum her yanım sensin.
Ama hep kendi içimden kopup gelen parçalarla kurduğum hayallerde..
Her şeyde biraz sen varsın ben de olduğun gibi.
Hep benimlesin...
Küçük bir lamba ışığında sonsuza kadar yanımda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder